Nakakaaliw pala talaga magkaroon ng sariling laptop. Marami akong natututunan. Dati hindi ko alam kung anong yung operating system. Hindi ko nga alam na Windows XP pala yung ginagamit namin sa trabaho. Ngayon ako pa mismo ang nag-install ng Windows 7 Ultimate sa laptop ko. Kaso lang hindi ako sure kung compatible kasi masyadong advanced na pala yung version na ito ng Windows. Pero so far, wala namang problema, gusto ko pa nga palitan ulit ng Linux. Ang arte! Hindi huwag na lang siguro, baka masira ko pa ito, sayang bagong-bago pa naman.

Dati ginagabi ako ng uwi nung nagre-rent pa lang ako. Hindi lang basta gabi, umaga na! Alam ko naman na delikado pero malakas talaga loob ko eh. O sabihin na nating gaga talaga ako. Tsaka sayang naman 15 pesos per hour lang kapag gabi. Pinapagalitan nga ako ng nanay ko. Sabi pa ng kapatid ko, meron daw na-rape na dalagita dun sa may tulay, kung saan ako dumadaan pauwi. Tinapon lang daw yung katawan sa ilog. Kaya tigilan ko na daw yung bisyo ko kung ayaw kong mangyari sa’kin yun. Naisip ko, kawawa naman yung dalagita Demonyo yata yung gumawa nun hindi tao.

Mga dalawang beses kasi na umuwi ako ng alas-tres ng madaling araw. Sinisingil ako ng mahal ng tricycle driver kaya sabi ko huwag na nga maglalakad na lang ako. Nagtyaga nga ako mag-internet ng gabi para ma-avail ko yung 15 per hour tapos sisingilin nya ako ng 70. Eh di ganun din yun, hindi pa din ako nakatipid! Medyo malapit lang naman kaso madilim at nakakatakot talaga dun sa may tulay. Takot ako sa mga mumu pero sa mga ganitong pagkakataon, mas nakakatakot ang buhay.

Meron akong nakitang mama na sinusundan ako ng tingin. Siguro mga mahigit kwarenta na siya. Imagine, isang mid-twenties na dalaga naglalakad sa kalye, ala-tres na madaling araw, walang kasama, walang kalaban-laban. Ayokong isipin ang mga pwedeng mangyari, lalo na at sa Tondo kami nakatira. Delikado. Pero hindi talaga ako prone sa mga masasamang tao kahit kailan eh. Wala naman siyang ginawa sa akin, tiningnan lang talaga ako. Kaya thank you talaga kay Lord!

Tapos ngayong hindi ko na kailangan mag-rent, sobrang tamad ko naman. Dati ang sipag kong pumunta sa computer shop pero ngayon magpapa-load lang ng broadband ang tamad ko pa. Tsaka nanghihinayang din ako. Ten pesos per half an hour, parang nag-rent din! Ang mahal di ba? Kung nag-post paid na lang ako 999 a month unlimited na. Ang tanga ko talaga. Sana plan na lang kinuha ako. Pero di bale, at least may laptop na ako. Malaking bagay na din ito kasi hindi ko na kailangan magpagabi sa daan

Sabay nga kami kumuha ng officemate ko ng laptop. Dell Inspiron sa kanya, sa akin naman HP Compaq. Mas mahal ng 3k yung pinili ko pero sabi nya mas magandang brand daw ang Dell. Matibay daw kasi ang Dell. Ganun pala yun? Ang habol ko lang naman kasi yung 500 GB hard disk. Yun lang. Pero yung graphics nito, wala, mababa. Sabi ko nga sa kaibigan ko, yes! pwede akong maglagay ng maraming games dito tulad ng Resident Evil 5, Ironman 2, Plants vs. Zombies, etc. Pinagtawanan pa tuloy ako. Hindi daw pasado yung laptop ko sa minimum system requirements. Hay! Disappointed tuloy yung kapatid ko, mahilig kasi sya sa games. Promise ko na lang, bibili kami desktop.

Kulay purple nga pala yung sa officemate ko, sa akin kasi black lang. Ang cute ng purple! Pero ok na ako sa black. Kapag nagkapera ako ng madami bibili ako ng HP Pavillion na bulaklakin. Gusto ko talaga malaking HD, yun kasi 1TB! 8GB DDR3 pa kaya madami talaga akong pwedeng i-install. Ayoko ng MacBook, ang panget … Joke! Gusto ko din yun! Pero tsaka na lang kapag meron na akong sariling bahay at lupa. Ang weird naman kung meron akong mac tapos ang inuuwian ko iskwater haha! Gusto ko nga bahay muna bago laptop pero magandang investment din ito. Pwedeng kumita sa blogging. Hindi naman sa magaling akong mag-blog, kumbaga eh, may talent! Nyahahaha!

Sana talaga kumita din ako sa mga blogs ko kasi pinagpaguran ko din isulat yung mga post kahit walang sense. Kumita din naman ako small time lang pero ang gusto ko kasi syempre big time. Kaya nga susubukan ko mag-concentrate ngayong may laptop na ako baka sakaling maka-experience din ako ng 17,000 dollars a year katulad ng nakilala kong blogger. Sayang nga hindi ko na ma-search yung blog nya.

Tapos gusto ko din maging freelance writer. Ang sarap siguro ng feeling na maging contributor sa isang online magazine. Parang wow! I’m so great! Hehe. Pero parang wala akong talent dun. Dapat kasi meron akong isang topic na alam na alam. Pangarap ko nga magkaron ng travel blog eh. Gusto ko kasing pumunta sa iba’t ibang lugar tapos isusulat ko yung mga naranasan ko, mga nakita ko, mga nakilala ko, mga kinain ko, etc. Gusto kong pumunta sa Tokyo, Sydney, Chicago, Manchester, Prague, Salzburg, Korea, at syempre sa Paris!

Yung mga kaibigan ko ng high school, niyaya akong mamundok. Kaso tamad ako at isa pa wrong timing masisira yung budget ko. Pero maganda din yun. Nature tripping. Gusto ko nga Boracay. Kapag nagkapera ako dadalhin ko sa Boracay ang pamilya ko. Pero ang pinaka pangarap ko talaga, makita yung mga bansang moderno. Ilang beses ko nga pinanood yung Rush Hour 3 nung bata pa ako tsaka last week inulit ko pa. Aliw na aliw kasi ako sa location, Paris. Ang ganda. Ang cute din ni Jackie Chan. Gusto ko yung accent nya kapag nag-i-english.

Ang totoo nyan hindi ko naman binili itong laptop na ito. Gadget loan lang ito sa office. Dati ayoko kumuha kasi ayokong mabawasan yung sahod ko. Nung December dapat kukuha na ako kaso nanghihinayang talaga ako sa pera. Parang naisip ko kasi sanay naman ako mag-rent. Tapos na-inspire ako sa mga online friends ko na freelance writer. Pangarap ko yun! Kapag binigay sa akin ni Lord yun magiging masaya talaga ako. Pero kung seryoso akong maging freelance writer, kelangan ko ng computer. Kaya ito meron na, english ko na lang ang problema. Need ko pa improve yung writing skills ko kung meron man.

Ah ano pa ba? Gusto ko din magkaron ng sariling business. Pangarap ko makapag-franchise ng Zagu. Magkano kaya yun? Siguro ang mahal nun. Naisip ko dapat magsimula ako ng maliit. Pero parang ayoko. Nung college ang taas ng grade ko sa Business Proposal, 1.25. Kaso iba naman sa totoong buhay, wala akong kapital. Yung business plan naman kasi na ginawa ko nun, assuming na meron akong 1 Million na budget, kaya hindi makatotohanan. Tsaka ayoko. Gusto ko franchise. Zagu! Zagu! Zagu! … Hay, sana makaipon ako ng malaki sa pagba-blog. Para yun na lang ang magiging kapital ko.

Pero alam mo ba? Naniniwala ako na ang tagumpay ng isang tao ay nasa kamay ng Diyos. Oo kailangan magsikap, magpursige, magtyaga, pero higit sa lahat, kailangan ng tiwala sa Kanya. Ang pananaw ko kasi sa buhay, lahat ng meron ako biyaya lang Niya. Hindi dahil magaling ako, hindi dahil nagsikap ako, basta lang sa palagay ko, gusto lang Niya talaga sa akin ibigay kaya nakuha ko. May nagsabi nga sa akin, wala daw sa personality ko ang mag-abroad. Masyado daw kasi akong mahiyain, hindi ko daw kakayanin ang diskriminasyon sa ibang bansa. Hindi na lang ako nagsalita, pero sa loob-loob ko, hindi rin, may tiwala ako. Sabi nga ni Queen Esther:

“You know what I like most about the story of David versus Golliath? … David won not because he fought well, but because he BELIEVED well”

Nakaka-inspire talaga yung linya na yun di ba? Naluha nga ako eh. Try mo kaya panoorin yung One Night with the King. Ako kasi yung tipo na walaaaaaaaaang ka-talent talent! Pero naniniwala ako na may maganda Siyang plano para sa akin. Kaya eto, masaya pa din ako in spite of everything.

Sa ngayon, wala pa akong pera para mag-travel. Hindi pa din ako freelance writer. Hindi ko pa afford mag-franchise ng Zagu. Wala pa akong opportunity para mag-abroad. Sa madaling sabi, puro plano pa lang ang lahat. Drawing pa lang. Malapit na akong mag-27. Syet. Sana naman bago ako mag-trenta makapag-franchise na ako ng Zagu. Pamahal kasi ng pamahal yun eh. Yung sa pagiging freelance writer naman kinakabahan ako, kulang pa ako sa english. Pero marami akong ideya! Tapos yung tungkol naman sa pagta-trabaho sa ibang bansa, hindi ko pa alam kung paano ko tutuparin yung pangarap na yun. Yung pamamasyal naman sa iba’t ibang lugar mahuhuli talaga yan kasi syempre dapat may kaperahan ako. Pero kahit 80 years old na ako tutuparin ka pa din mga pangarap ko.

So yun, plano pa lang lahat. Ang kapal nga ng mukha ko ikwento pa yung mga pangarap ko dito. Parang ang yabang ng dating. Ambisyosa dapat ang maging title ng blog na ito hindi Manila Street. Wala lang, gusto ko lang kasing isulat yung mga tumatakbo sa isip ko ngayon. Sabi kasi nila parang wala daw akong pangarap sa buhay. Sa nakikita kasi nila tumatanda ako na ganito lang. Samantalang yung mga ka-edad ko daw ang dami nang nagawa, madami nang narating. Kaya gusto ko lang sanang i-remind yung sarili ko na hindi totoo yung mga sinasabi nila. Meron akong pangarap. Meron akong plano. At higit sa lahat, meron akong laptop! Actually, yun talaga ang pinupunto ko dito eh. Meron na akong laptop! Yun yun eh! Ha ha ha.