Nakakaaliw yung bagong blog na sinusubaybayan ko. Promise! Last week nagka-trangkaso ako so wala akong ginawa kundi basahin yung 6 years posts nya! Isipin mo kung gaano kadaming posts yun simula 2005 hanggang 2011. Grabeh adik talaga ako sa blog nya. Nakakatawa. Minsan nakakaiyak. In other words, entertaining talaga.

Clue. Tungkol yun sa isang Filipina maid sa isang sosyal na bansa sa Europe. Share nya lahat ng experiences nya sa work nya at sa family nya sa Pinas. No holds barred ika nga. Wala syang keber basta chika lang nang chika. Alam mo yung feeling na totoong tao yung nagsasalita sa likod ng blog? Basta. Ganun kasi yung gusto kong basahin eh.

Kwento ko yung summary ng 6 years posts nya ha. Simple lang ang buhay nya dito sa Pinas taga Manila Manila din sya. May asawa at tatlong anak. Kaso nagkaron ng affair yung hubby sa ibang babae. Pinabayaan sila. Kaya ayun para suportahan ang mga anak nagdesisyon sya na mamasukan bilang katulong sa ibang bansa. At least Europe! Daming pera. Haha.

Nakapag-asawa sya ng citizen dun tapos nadala nya yung mga anak nya sa europe so happy ending naman pala Kaso itong ating bida ay kotrobersyal din. Minsan nakapagsalita sya ng hindi maganda sa isang ethnic group dito sa Pinas. Aba. Sandamakmak yung nagalit. Gusto ng mga tao na i-delete nya yung post na yun at humingi sya ng apology. Mmmm …

Nagulat ako sa respond nya. Parang ganito eh “manigas kayo, walang sorry na magaganap, kung gusto nyo gumawa kayo ng sarili nyong blog at dun kayo magngangawa.” Ang tawa ko talaga. Ka-relate ako dun. Mahigit 300 na tao/comments yung nagdemand ng apology pero nanindigan sya na hindi sya hihingi ng sorry. Astig di ba?

Kung ako naman ang nasa lugar nya, malamang magso-sorry ako. Kasi mali naman talaga sya. LOL. Kaso sa nakita ko parang pride na lang yung nangyari. Aba maski ako magmamatigas din. Ikaw ba naman nagkamali ka pero imbes na tulungan ka itama yung pagkakamali nilait ka pa ng mga “nagmamagaling.” Mga kritik kuno na wala naman ibubuga.

Aba aba aba! Maski sa akin hindi pwede yan. Kung gusto mo akong itama, sabihin mo ng  maayos. Ngayon kung hindi mo kaya sabihin ng walang halong panglalait, tsupi! Shooo! Hindi kita kailangan. Bwahahahaha! Kaya naman nakarelate ako sa ating bida. Sabi nya pa, blog nya yun at hindi syang pwedeng diktahan na i-delete yung mga posts nya. Tomoh!

Ang problema naman kasi sa ibang mga Pilipino, masyadong sensitive. Kala mo kung sinong makabayan. Kala mo kung sinong nakikipaglaban sa discrimination. Pero sila mismo mapanglait. Sabi ba naman “Hoy wala kang karapatang laitin ang mga ethnic groups katulong ka lang!” Ganun? So hindi naman masyadong mababa pagtingin nila sa mga katulong??? Hahahaha! Mga baliw.

So yun, ni-chismis ko talaga life nya dito ano? Pero manigas kayo walang link na magaganap. Hahahaha! Ayoko sabihin kung sino sya pero mahuhulaan nyo din yun. Naisip ko lang, kaya ko kaya gawin yung blogging style nya? I mean, sya kasi yung tipong pati problema ng kaibigan, kapitbahay, katrabaho, amo, lahat naka-record sa blog nya. LOL. Hindi ko kaya yun.

Nagsulat na din ako tungkol sa mga mahal ko sa buhay pero yung mga “general” lang. Yung tipong lahat alam naman yun. Pero feeling ko mali na ikwento sa blog yung mga detalye ng buhay ng iba. Kasi kahit ako ayoko makita sa blog ng iba yung buhay ko. Alam mo yun? Nakakainsulto. Malamang world war 3 yan.

Oo tama ka. Nagsulat na ako tungkol sa mga kaibigan ko dati. Pero ang sinulat ko ay yung opinyon nila tungkol sa akin, hindi ko sinulat kung anong klaseng buhay meron sila. Labo ko no? Basta ganun yun sa palagay ko. Kaya naman kung gusto mo follow itong blog ko, magdusa ka! Puro tungkol lang ito sa walang katapusang pag-iinarte ko sa buhay. Hehehe.

Minsan naman naisip ko dapat walang tinatago. Isiwalat lahat. Pero hindi rin. Respect ko pa din privacy ng family ko. Ay artista!?! Hahaha! I mean halimbawa maraming manliligaw nanay ko pero bakit ko naman iba-blog pa kung sino sino yung mga binasted nya? LOL. Dapat ang blog ko ay nakasentro lang sa akin. Ako at ako lang. At syempre pa tungkol sa mga taong kinaiinisan ko. Bwahahaah! Bias!

Manila Manila. Dami sanang pwede i-blog. Interesting din ang buhay namin dito sa iskwater kala mo ba. Kaso ang tanong kasi tama ba na magsulat ako about my friendly neighbors? Lalo na yung mga tsismosa. Palitan ko na lang yung mga pangalan siguro ano? Parang mali pa din Pero ano naman ang iba-blog ko? Tungkol sa akin. Nako malang habang nagsusulat ako namatay na ako sa sobrang boring.

eto ang mga tumatakbo sa kukote ko ngayon:

• tagalog na lang ulit itong manila street. hindi ko na kaya. malulurki na ako sa kakasubok mag-ingles. baliko naman at mali-mali pa yung grammar. actually, sa sarili ko lang ako ganito. kung sa iba wala akong keber kung tama yung english nila o hindi. pangarap ko lang kasi talaga maging magaling na manunulat sa wikang ingles. kaso mukang malabo yun. tulad ng pangarap ko makarating sa Paris. parang hindi matutupad yun. hindi naman sa sumusuko na ako. kumbaga eh, sinasabi ko lang yung totoo. yun nga ang problema sa akin eh. hindi ako marunong sumuko. kaya kahit magmukang tanga, hala, sige lang nang sige. ewan ko. ah basta ewan.
• pero kung gusto ko talaga makapunta sa Paris, may paraan. kaso hindi magugustuhan ng nanay ko yun at isa pa, kristyano ako eh. hindi naman sa santa santahan. wala lang. basta. wag mo na itanong. hindi mangyayari yun kahit sa panaginip. asa ka pa. ayoko nga mang-holdap ng bangko, bad yun nuh! oops. ayan. sarcastic na naman ako. baka mamaya may magkoment na naman ng kayabangan. ayos lang magkoment. kahit ano pa yang koment mo pero wag mo naman akong murahin.  sabi ba naman “amponyeta! don’t dream it’s over.”
• Sunday ngayon. naghahabol ako sa Odesk. dapat makatapos ako ng 6 articles tonight. ano ba kasing pinaggagagawa ko nung lunes hanggang sabado? wala. nagmagaling. akala mo kung sinong marunong sa photoshop at coding. wala namang alam. pero may napuntahan naman kaya nga yan ang title ng post na ito eh “crack!” anong crack? crazy. as in baliw. tomoh! nakakalurki yung mga coding chorva. pero in the name of web designing, i’m in! so ganun? mas gusto ko na mag design ngayon kesa magsulat? i love writing. kaso nakaka-drain ng yutak kung araw-araw gagawin. kaya dapat merong breather. arti!
• nakakatakot. wala daw fetal heartbeat. 7 months na pregnant ang kapatid ko. wala naman naging problema kahit kelan. laging nahahanap ng doktor yung tibok ng puso ng baby. agad. kaya nakakatakot bakit biglang wala? pinagmamadali sya ng gyno na magpa-ultrasound. ora mismo daw. sana maging okay ang lahat. sabi naman ng nanay ko, gumagalaw naman yung baby kaya wag mag-alala. hindi naman accurate yung doppler. u/s talaga yung kelangan. kaso ang problema sarado pala yung clinic pag weekends. so antay pa sila bukas, monday, bago makapagpa ultra sound. pwede nga sa private hospitals kaso mahirap lang kami. kaya naman si Lord na yung bahala. naniniwala ako magiging maayos ang lahat.
• akala ko magiging kaibigan ko siya. hindi pala. aaminin ko mataas ang pamantayan ko sa salitang kaibigan. kaya nga wala akong frens eh. sobrang taas walang nakakapasa. joke. pero hindi nga. minsan feeling ko ganun. parang dapat mabait ka talaga sa akin para masabi ko na kaibigan kita. dapat hindi mo ako inaaway. dapat loyal ka sa akin. kahit nakatalikod ako hindi ka magsasalita ng laban sa akin. dapat ako na ang pinakamagandang nangyari sa buhay mo para maging frens tayo. gaga! basta. maraming dapat. kaya nga gusto kong ibalik sa sarili ko yang mga “dapat” na yan eh. ako ba naging matapat na kaibigan sa kanila? pagkatapos ko silang i-blog nang hindi nila alam?
• malapit na yung high school reunion. september 18 daw. naku baka maulit yung dati. medyo na-trauma talaga ako. kasi alam mo naman ako, walang narating. walang tinapusan. anong ipagmamalaki ko? tenenenenenen. teneneneneneenen. hahaha! arti! hindi iba naman ito. buong school aattend. pati ibang sections. hindi sya get-together. sana maging masaya yun. may kamahalan pa naman. mura na sa kanila yung 650 pero sa akin mahal pa din yun. hehe.
• eksema. bawal kamutin. last na ito. ayoko na kamutin. kahit gaano kakati. hindi na din ako kakain ng mga bawal. bukod sa ang dame ko nang peklat, ang sakit pa. mabuti na lang epektibo yung mupirocin. 3 days lang magaling na ito. pero promise. hindi na talaga ako kakain ng bawal. bye chicken. bye bagoong. bye de lata.
• nakakainis. madami na akong na-type nang biglang nahugot yung saksakan ng toptop ko. ayun hindi na-save. natatamad na tuloy ako tapusin itong post na ito. kakainis naman oh. eniwey. ano pa ba ang masasabi ko? gustong-gusto ko magsulat tungkol sa Korean crush ko. kaso nakakatamad.
• meron akong natutunan. mali yung ginawa ko na pumatol pa sa masamang koment. eh ano naman? kung yun ba ang opinyon nya eh. hindi naman nya ako kilala at hindi ko din naman sya kilala. kaya mali na mag-inarte pa ako. sabi nga ng bespren ko, it’s a free world daw. everybody has the right to express his/her own opinion. so, okay. maging masaya na lang tayong lahat.
• gusto ko matuto ng web design. una for personal use. kuring kasi ako eh. ayoko gumastos para magpa-design. lol. kasi yun nga mahirap lang yung mga kapamilya ko. inisip ko, kung gagastos ako, para sa pagkain. yun talaga yung mahalaga sa buhay para sa akin. masarap na pagkain. i mean sa physical needs ha. kung hindi ko yan makakain, asahan mo na hindi ako gagastos jan ewan ko. hindi naman ako nakakapos sa pagkain. pero isipin mo. every 4 hours nagugutom ako. may bulate yata ako sa tyan eh. ahahaha!
• pangalawa, for kayabangan. kaya wag ka maniniwala pag sinabi kong hindi ako mayabang. gusto ko meron akong sariling designs sa portfolio ko. kasi parang astig yung dating eh. parang wow. ang galeng. hindi biro lang. gusto ko kasi nakita ko sa Odesk mas malaki yung bayad sa web designers kesa sa article writers. alam mo na, mukang pera. hahaha. hindi naman. nagsisikap lang. tsaka hindi naman pwedeng ganito na lang forever. dapat palaging may bagong natututunan. tomoh!
• pangatlo, gusto ko talaga magsubmit ng sarili kong design sa WordPress lalo na sa Tumblr. ewan ko. tingin ko iba yug fulfillment kapag nakita ko na nagustuhan ng ibang tao yung gawa ko. pero kung mangyayari man ito eh baka after ten years pa. kasi ang hirap eh. pero try mo din. baka may talent ka sa coding at photoshop. try muh!
• nakakatawa yung commercial ni angelica panganiban for Pantene. parang bangag lang? lol. pero in fairness, bata pa lang ako gusto ko na sya. maganda sya at  mukha syang anghel. hindi ko malilimutan yung role nya sa pricess sarah. becky! cute cute nya.
• tinatamad na akong tapusin ito …
• oops na-published ko na pero bigla kong nalala, gumawa nga pala ako ng account sa DIA. wala lang. tingin ko waste of time lang yang online dating.  pero parang maganda i-blog. bahala na. may deadline pa ako.