Ang sakit.

Ikaw ba naman, gusto ka daw maging kaibigan pero hindi ka na kinontak ulit.

Tingin ko kahit inuman ko pa ito ng “hard,” hindi rin maiibsan ang hapdi (drama!).

Kaya hindi na lang ako iinom.

Aantukin lang ako tapos pag gising ko, masakit pa ang ulo ko.

Mabuti pa magtrabaho na lang ako.

Pero ito ang kagandahan nyan (akalain mo, may benefits din pala?!),

ang babae daw na nasaktan pag nakabawi mas lalong gumaganda.

Maganda na ako eh tapos mas lalo pang gaganda?

Baka maglaway na sila sa akin nyan! (patay lasing na yata)

Hahaha!

Biro lang …

Pasasaan ba at lilipas din ito

Walang kwenta balentayms. Bukod sa maulan na nga, nagloloko pa yung internet. Matutuwa na sana ako nung nag-txt yung crush ko. Kaso “hey” lang. Hindi nya pa rin tanda pangalan ko? Nakakainsulto naman. Hindi ko nga ni-replyan. Sabi kasi ni h.e.a.r.t.l.e.s.s. b.i.t.c.h., boring daw ang mga lalakeng mahina ang memorya. Exciting yung magaling mag-memorize. Ewan ko … tanong mo sya kung baket. Hehehe.

Wala ring kwenta freelance ngayon. Ayoko na kasi magsulat ng press release at eBook. Tsaka hindi ko kaya katrabaho Aussie. Ang strikto. Feeling ko discriminated ako dahil Pinay ako. Laging “understood?” ang sinasabi. Siguro nagkataon lang din. Or, ako talaga yung problema. Alam mo naman. Notoriously unreliable daw si S. Start na dapat ng contract pero hindi ko na ni-pursue. Iba na lang hire nya.

So yun. Wala na nga lablayp. Wala pang karir. Am boring talaga.

Na-missed ko sila sobra! Felski Sis(ter) and Mabel Bru(ha) – my forever friends  Kung meron man akong magandang napala sa dati kong trabaho, sila yun. Mahirap kasi maghanap ng totoong kaibigan sa office. Lalo na sa aming mga babae. Maraming pwede. Kaso joke-joke lang. Kaya maswerte na ako kahit dalawa lang at least meron!

Anong ginawa namin? Wala naman. Lunch. Isang mahaaaaabang lunch. Ang tagal kasi mag-serve dun sa kinainan namin. Ginutom na nga ang mga madam. Kaloka naman dun. Dapat first in first out di ba? Tapos na kumain yung mga bagong customers, yung order namin wala pa. Anyway, daming chika. Kaso ganun pa din. Mga walang love life! Kaya ang topic, trabaho pa din.

After lunch, kami na lang ni bru ang naiwan kasi may lakad pa si madam felski. Kay bru ko na lang tuloy natanong yung gusto kong ikonsulta. Ito ang mahiwagang katanungan ni S - kung halimbawa magkaron ako ng boypren, okay lang kaya kung ang age gap namin ay 11 years?

Yung kaibigan ko kasi meron gusto ipakilala sa akin. Nagkataon naman na 11 years ang agwat namin. Medyo hindi kasi ako komportable sa malaking age gap. Actually, ni-compute ko talaga – 10 years 5 months 13 days (28 na ako at sya naman ay 39). Baka kasi may sabit na! Pero binata naman daw 100% single never been married. Itataya daw nya pangalan nya. Hehehe.

Sabi naman ni bru “binata naman pala e … zge … go! malay mo thiz iz it!”

Hindi naman ganun kalaki yung 11 years di ba? Sa palagay ko kasi walang masama basta binata at dalaga. Feeling ko nga peyborit ako ni Lord. Kaka-pray ko pa lang meron na agad ako makikilala. Si sis at si bru matagal na nila gusto pero mukang mauunahan ko pa sila Pero wala pa ito ha. Papakilala pa lang. Ambisyosa naman ako masyado!

Teka … syempre hindi ko naman kailangan ng approval ng mga kaibigan ko. Kaya ko magdesisyon para sa sarili ko. Pero mahalaga sa akin yung opinion nila. Ang motto kasi namin “di bale na matandang dalaga, wag lang maging kerida!” LOL. Tsaka naisip ko din, ipapakilala pa lang naman. Malay ko ba kung magugustuhan namin ang isa’t isa? Parang tanga lang talaga ito si S! Masyado kasing nerbyosa.

Edit: Nagsimba nga kami sa Baclaran Church ni bru at panalangin ko na sana ito na nga.

Ikaw ha!

Ay virus ito!

Kamusta naman yun? Nag-message nga ako sabi ko dun sa 2 tao na ewan kung anong klaseng utak meron, paki-delete yung comment. Hindi naman nag-reply. Hay naku! Deactivate ko na nga lang. Tutal wala naman pakinabang yung FB sa akin. Nakaka lost time pa nga. Ang ginawa ko, ni-download ko muna yung mga pictures. Sayang din kasi. Tsaka pwede naman gumawa ng bagong account kung sakaling kailanganin ko. Yung pang pamilya na lang at close friends.

nakakahiya po yung nangyari sa FB. di ako maka move on. although natatawa ako sa katangahan ko, nakakahiya po talaga. babae pa naman ako. sori po

tsaka tungkol po sa crush ko, parang mali din po na sya ang hingiin ko sa iyo di ba po dati sabi ko sa iyo, sya na lang ang ibigay mo sa akin? pero ngayon po naisip ko ambisyosa po talaga ako. ang bagay sa kanya yung maganda at mabait. kaso sayang naman po kung hindi man lang kami magiging magkaibigan. napaka maginoo pa naman nya. bihira na po yung ganung lalake ngayon. kaya yun na lang po yung prayer ko. sana po maging magkaibigan man lang kami.

tsaka sori din po dahil sinasayang ko yung mga pagkakataon na binigay mo sa akin. sabi po ng employer ko, notoriously unreliable daw ako. totoo naman po. dapat lang na terminate na nya yung project. di ko po alam bat ganito ako e siguro po hindi ko na alam talaga kung anong gusto ko mangyari sa buhay ko. malabo daw po ako kausap sabi ni Pepe. totoo din po yun. wala akong direksyon. hindi ko na alam kung saan ako pupunta

pero maski papano po, meron akong mga napagtanto. one word. terrified. natatakot po ako na hindi na ako maging normal na tao. ay sori din po kung bukas na liham ito. kelangan ko po isulat e. pag hindi ko ito sinulat, iiyak ako. ayoko po umiyak. sisipunin ako. basta yun na lang po yung gusto ko ngayon, maging normal.

kung babalik po ako sa corporate world, hindi ako masaya dun. kung abroad, ayoko din. work-at-home po kasi okay naman sana kaso wala akong social life. although lumalabas kami ng mga kaibigan ko, parang may mali talaga sa buhay ko. hindi naman po ako malungkot. hindi ko po alam. siguro emptiness ito? ewan ko po. ano po ang gagawin ko Lord?

tsaka nalilito po ako kung ano yung tama. naisip ko po kung bibigyan mo ako ng taong mamahalin, sorpresa na lang. parang hindi ko pinag-pray. hindi ko inantay. basta dumating na lang. pero sa isang banda naisip ko din po dapat ipag-pray ko para pag nandyan na, pahalagahan ko po. Or siguro po dedma na lang. Kaso sabi ni Pepe kasalanan daw ito. Lagi na lang ako nasa comfort zone ko. Sa isang banda po kasi, ayoko din mag-antay.

Napansin ko nga po yun sa sarili ko. Hindi ako “accepting” na tao. Pag na-offend ako, ayoko na. Pag may nakitang mali, ayoko na din. Alam ko naman po na wala akong makikilala na perpektong lalake. Ako nga mismo hindi perfect. Yun ang dapat kong baguhin. Pero yung crush ko po ngayon, sya talaga yung gusto ko. Kahit po may mali sya, gustong-gusto ko pa din sya.

Hindi ko po alam kung anong iisipin ko e. Siguro po dapat bago ako humingi ng taong mamahalin ko, ayusin ko muna yung sarili ko. Magkaron muna ako ng direksyon. Tsaka dapat ayusin ko din yung spiritual life ko po!

dito na lang po muna …

I love you Lord

s

1. Dooce
2. Slightly Drunk
3. God, I Love Paris!

1. The Life of an Oregano Addict
2. Vienna’s blogs
3. Ruthi’s blogs
4. Mordsith
5. Wahmaholic/Random WAHM Thoughts
6. Abby’s blogs
7. Moshi Moshi Anone
8. Online Filmmaking Blog
9. High in Heels
10. The Daily Panda
11. Super Gulaman
12. Ka-blogs-tugan
13. Pink Diaries
14. Buhay Call Center
15. Lakbay Philippines
16. The Misadventures of Artiemous
17. Teacher’s Pwet

May nalimutan pa yata ako …

Edited Feb 2, 2012

Religious

1. The Splendor of the Church
2. Stuff You Need to Know
3. The Catholic Eternal Truth

Joe Cheng don’t be sad. I’ll kiss you! Hahaha!

Dati nahilig ako sa mga tipo ni Brad Pitt tsaka yung gumanap na GI Joe. Yung artista sa Steps? Ano bang pangalan nun? Nalimutan ko. Basta Hollywood. Ngayon ayoko na sa kanila. Gusto ko Asian.

Marunong ba manligaw ang mga taga west?

Sa palabas kasi parang walang ganun sa kanila e.

Ganda ng mata ni Joe. At kilay. Kamukha nya crush ko. Promise!

Pero mas gwapo crush ko. Pinoy e.

Waaah! Marami pang trabaho! Deadlines! Nasaan na ako??

Teka lang … 5 minutes na lang.

Natotorete na ang utak ko sa pagsusulat. Hindi ko naman naiintindihan yung mga sinusulat ko.

Last na …

Meron akong binabasang blog kanina. Wala lang natawa lang ako. Ang galing nya.

Ayoko maglink. Sorry.

Anong iniisip ko?

Okay lang ba kumain ng biko sa ganitong oras? 3:10 AM

Hindi kaya sumakit tyan ko nito?

Tapusin ko na kaya yung trabaho ko?

Tama tapusin ko na para 7 AM tulog na.

Ang dami.

Naisip ko, ilan ang lalaki dun?

Ilan ang single pa?

Ilan ang gwapo?

Haha.

Dati meron akong nabasa sa broadsheet.

Sabi ng mga scientist never daw nangyari sa history na mas maraming babae sa lalaki or vice versa.

Palagi daw balance.

Hindi daw nagkakalayo ang bilang ng lalaki at babae.

Sakto lang.

Sabi pa nila, it only shows that there is an intelligent Creator na nagbabalanse ng population.

Kaya nung sinabi ng kakilala ko na hindi daw naniniwala ang mga scientists sa existence of God, natawa ako.

Actually, na-amazed nga sila e.

Lately nga nabasa ko yung news sa yahoo.

Na-amazed din yung mga taga NASA sa discoveries nila about black holes ba yun tsaka mga bagong tuklas na planeta.

Sabi nila, there must be God.

Kasi daw napaka complex ng universe.

Imposible daw nag-form ito through random energy.

Ako din na-amazed.

Nga pala, hindi daw planet ang Pluto.

Akalain mo yun.

Teka mabalik lang ako sa population.

Siguro nasa mga 3.5 billion ang lalaki dun.

Aba, kung ganun, hindi ako mauubusan! Bwuahahahaha!

Kaso lang yung ibang babae gusto nila dalawa.

May mister na, may boypren pa.

Sabi nga “Daig ng malandi ang maganda!”

Hoy, hindi ako ang nagsabi nyan.

Nakuha ko lang yan sa chismis board sa facebook. Haha.

Pero I think agree ako jan.

May kilala akong ganyan e.

Eto pa …

Yung dalawa kong kaibigan nag-uusap sa harap ko.

Sabi ni girl kay boy “basta ha, pag next year wala ka pang girlfriend, tayo na?”

Sabi naman ni boy “sige”

Ako naman patay malisya

Kunyari walang narinig

Pero naisip ko, pwede pala yun???

Sabihin ko kaya sa crush ko “kung wala ka pang GF, tayo na ha?”

Hahaha!

Parang hindi ko kaya.

Pero naisip ko din, gusto ko gumawa ng something outrageous bago ako mamatay.

Ewan ko …

Trabaho pa din!

Aaaaaah …

Actually, na-realized ko anjan lang ang trabaho.

Ewan ko …

Dapat sana naisulat ko yung emosyon ko nitong mga nakaraang linggo

Para documented kung paano magkaron ng crush si S

Kaso tinamad ako e

Pero ang goal ko talaga ay isulat lahat ng tungkol sa akin.

Para pag matanda na ako, babasahin ko tapos pagtatawanan ko yung sarili ko.

Ilang taon mo ba gusto mamatay?

Ako kasi 80 years old.

Tsaka panalangin ko na may pera ako nun para hindi ako maging pabigat sa mga junakis ko.

Oo naman. Gusto ko ng long life.

Sabi nga ng commercial sa TV “hindi sapat ang isang daang taon kung nasa piling ka ng nagpapasaya sa iyo”

Naks! I love that Coke commercial

Tama naman di ba?

Hanapin mo daw kung anong magpapasaya sa iyo.

E hindi ko pa nahahanap.

Sana by 30, mahanap ko na sya.

Para meron pa akong 50 years para makasama sya.

Kung itutulot ng Diyos.

Syempre naman oo.

Gusto Nya akong maging masaya e.

Pero sa ngayon, siguro magtrabaho muna ako.

Yung kaibigan ko nasa SG, kinukuha yung resume ko.

Ipapasa daw nya sa company nila.

Ewan ko …

Dati gustong-gusto ko mag-abroad.

Ngayon, wala na sa puso ko yun.

Parang hindi ko na talaga gusto magtrabaho sa abroad.

Pero paano kung andun pala yung para sa akin.

Ewan ko …

Trabaho muna.

Ako: Pepe, sa palagay mo saan ako mas magiging masaya? Single o may boyfriend?

Pepe: May boyfriend! Bakit may pumuporma na ba sa iyo? 

Ako: Wala. Pero meron akong crush.

Pepe: Crush?! (Tawa sya nang tawa).

Ako: Bakit mo ako tinatawanan?

Pepe: Para kasing hindi ako ang dapat kausap mo tungkol dito. Siya. (Sabay nginuso yung batang babae, 4-5 years old, sa kabilang table). Crush! Pang bata lang yan! Dapat sa iyo, ma-in love.

Ako: Paano kung ang destiny ko talaga ay maging single lang?

Pepe: Hindi ah! Tayong mga Katoliko responsibility natin na hanapin ang magiging partner natin sa buhay. Uulitin ko “responsibility!” Hindi ba alam mo naman yung 7 sacraments? Ano ang last?

Pepe ang tawagan namin ng bespren ko. Married na sya. High school pa kami magkaibigan at mahirap kaming paghiwalayin. Adopted Ballesteros na nga ako kasi palagi akong invited sa lahat ng okasyon sa pamilya nila. Traditional Catholic sila. Yung tipong every 6PM may Angelus sa bahay. Si M lang ang nakakaintindi sa mga kabaliwan ko sa buhay. Kaya naman nagpapasalamat ako sa Diyos na binigyan Niya ako ng kaibigan na tulad ni pepe.

Ang totoo nyan, nayayabangan sa akin yung iba kong mga kaibigan kasi palagi kong sinasabi na hindi ko kailangan ng lalaki. Yung isa ko pang close friend, si J, ang favorite expression nya “lalaki ang kelangan ko tol! lalaki!” tapos sesegundahan ko naman ng “basta ako pera!” tapos magtatawanan kami. Sabi ni J sa akin masaya daw magkaboypren. May pag-ibig na, may libreng meryenda pa at kung ano-anong freebies. LOL. Luka-luka yun e. Pero minsan seryoso din kausap. Sabi nya sa akin:

Alam mo, mas mabuti pa na magkamali ka at masaktan ka kaysa hindi mo talaga maranasan magmahal at mahalin. Mas makikilala mo yung sarili mo. I swear!

Aba, nagkaboypren din naman ako ha. Online nga lang. Tipong chat-chat lang. Ganun. Ang buhay ko naman kasi talaga internet. Kaso para kasi sa mga kaibigan ko isa lang yun malaking JOKE. Hindi daw totoo yun. Kaya naman pag tinatanong ako kung nagkaboypren na ako, hindi ko alam kung anong isasagot ko. Baka pagtawanan lang ako. Anyway, minsan kwento ko sa iyo yung mga love advice ni J. Alam mo matatawa ka. Dati sabi nya sa akin:

Ganyan talaga yang mga lalaki. Sa umpisa ituturing kang prinsesa. Susundin lahat ng layaw mo. Pwede mong awayin. Pwede mong sungitan. Naku maniwala ka. Susuyuin ka nun. Pero kung tatanga-tanga ka at sinuko mo agad ang “bataan,” patay ka! Kaya huwag mo agad ibibigay, sinusubukan ka lang nun!

Inang ko po! Basta umarangkada na si J sa usapang “bataan” tawa na kami nang tawa. Brutal kasi magpayo yun e. Sabi nya kabisado daw nya ang mga lalaki. Pero lahat ng sinasabi nya sa akin, tinatanim ko sa isip ko. Kasi alam ko naman na kahit pabiro lang yun, totoo lahat yun. Thankful din ako na kaibigan ko sya. Saan pa ako makakahanap ng girl friend na ang opening line palagi ay “ganyan talaga yang mga lalaki!” Hahaha!

Meron pa akong isang kaibigan. Si B. Super close kami nung high school. Tipong holding hands while walking pa kami. Kaso after ng high school reunion, dumistansya na ako sa kanya. Paiyakin ba ako? Kasalanan ko ba kung wala pa akong asawa? Sya kasi yung nag arrange ng blind date para sa akin dati. Oo nga! Andun na ako. Licensed architect. Mayaman. May kotse. Ang problema hindi ko type. Importante kasi sa akin yung physical attraction. Sayang daw kasi hindi ko binigyan ng chance. So, yun. Bad trip sya sa akin.

Ilang beses na kami nagka-friction ni B pero lagi kaming nagkakaayos. Sya yung nagpapakumbaba. Alam naman kasi nya attitude problem din ako. Kaya nga nagpapasalamat din ako sa Diyos na malawak ang pang-unawa ng kaibigan ko. Kahapon lang, nag-message sa FB. Nagtatampo. Bakit daw ganun? Dati kami yung close. Tapos ngayon palagi daw ako lumalabas kasama ng iba naming common friends. Hindi man lang daw ako nang iimbita. Nag-aaya nga ng lunch. Na-guilty naman ako.

Tapos hindi nya alam sinulat ko pa sya sa blog ko Anong klaseng kaibigan ba ako? Alam ko naman concern lang sila sa akin. Lalo na ngayon na naiisip ko na yung kahalagahan ng pagkakaroon partner sa buhay. Kinakain ko na yung pride ko. Tama sila. Kailangan ko din ng lalaki. Tsaka kelan pa ako mahahalikan? Pag hindi na ako fresh? Ewan ko. Hindi naman ako pangit. At nakakaaliw daw ako kausap. Mahiyain nga lang.

Alam mo bakit ganun? Yung mga kaibigan ko pagka-break, months lang, may bago na ulit? Samantalang ako walang kwenta. Pero sabi ni Pepe, responsibility daw na hanapin. Gusto daw ni God na may kasama ako sa buhay. Ipag-pray ko daw. Actually, never ko pa pinag-pray na bigyan ako ng BF. Nito na lang past few weeks.

Gaano kaya ako katagal magpe-pray? Sana hindi matagal. Kasi bente ocho na ako. Lord, hindi po ako nagmamadali. Pero sana po bago mag 30. Actually BF pa lang ang gusto ko. Hindi pa asawa. LOL. Pero syempre yun ang pinaka goal ko – marriage. Basta pangako ko, mamahalin ko talaga yung ibibigay Nya sa akin. At hindi ko na pakakawalan pa. *Wink.