Manila Street

Natatawa ako sa pamangkin ko kanina, ayaw akong patulugin. Baby pa siya pero parang nakakaintindi na sa mga nangyayari. Sabi nga nga mga kapitbahay namin “matalino talaga si Ashtin!” Gusto niya kasing makipaglaro sa akin kaya pinipilit idilat ng maliliit nyang daliri yung mga mata ko. Todo smile siya kapag naalimpungatan ako. Lahat nga ng pag-iingay ginawa niya para magising ako. Kaso pagod na pagod talaga ako …

Nyeta kasi itong night shift na toh. Kulang na kulang ako sa tulog. Napa-absent pa tuloy ako nung Friday tapos sa darating na Monday birthday leave naman. So, suma total, bakasyon grande ako ngayon hehehehe. Tuesday pa ng gabi ang pasok ko ulit. Pero siguradong patay ako pagpasok ko … ayos lang

Ganito kasi yun.  Thursday ng gabi, pumasok ako. Dapat uwi na ako ng 6AM ng Friday kaso lang magpapasa pa ako ng loan application ko para sa PAGIBIG dun sa HR namin. Wala akong pangregalo sa unang kaarawan ng pamangkin ko kaya desperate akong makapag-renew ng loan. Ang siste, di ko alam meaning ng siste, 8AM pa bukas ng HR so antay pa ako ng 2 hours. Buti na lang sinabihan akong mag-overtime ng boss ko. Kaso lng di pwede 2 hours, minimum 4 hours OT sa company namin. Kaya extend ako until 10AM.

Tapos ng OT, deretso naman ako sa HR para ipasa yung form. Kaso two weeks daw bago makuha yung check kung sila ang mag-aasikaso. Eh kung ako 3 days lang. Kaya sabi ko sige pa-sign na lang at ako na mismo ang maglalakad. Habang nasa shuttle, pinag-isipan ko pa kung sasakay na ako ng FX pauwi o LRT para deretso sa PAGIBIG branch. Pagod na talaga ako pero sayang ang araw.

Kaya ayun mga 11:30 na ako nakarating sa branch tapos pang number 98 pa ako sa pila. Mga 1:30 na ako natapos mag-file ng loan. Tapos nakauwi ako 3PM kasi traffic. Syempre nag-internet pa ako pag-uwi kaya bale mga 5PM na ako nakatulog. Ginising ako ng kapatid ko ng 8PM. Antok na antok ako. Hindi ako makatayo sa higaan. Kaya nung mga bandang 9PM na nag-text na ako sabi ko di ako papasok.

Hindi naman nag-reply. So malamang patay talaga ako sa Tuesday hehe. Ayos lng. Kapag yumaman ako sa odesk lalayasan ko agad sila bwahahahahahaha! Syet. Buti na lang Facebook ang kinahuhumalingan nila kaya walang chance na mabasa nila blog ko Bago pa nga ako umuwi after ng OT kinausap pa ako ng boss. Warning ulit ako sa tardiness. Hindi ko nga mapigilan matawa kasi last time warning tapos warning ulit. Sabi nga ng officemate ko “alam mo, ang tindi mo! natatawa ka pa jan!” Akala ko kasi suspension na HIHIHIHI. Impernes kahit pasaway ako ang bait talaga nila sa akin Dapat sa akin termination na eh hehehe.

Birthday ko nga pala ngayon. Kahapon yung handa. Lechon at pritong hipon. Walang bisita. Ayoko ng bisita. Tapos ngayon, pansit yata kasi pupunta high school friends ko. Pero ayoko din silang makita kaya after ko sulatin itong post na ito, te-text ko agad para inform na cancel na yung usapan. Ang kalat kasi ng bahay eh. Nakakahiya. Isa pa meron akong inaksep na contract sa odesk. Need ko magsulat today ng at least 8 articles about weddings. Nahihirapan na nga ako mag-ingles pero sayang yung 50 dollars. Isa pa, nag-apply ako ng Payoneer debit card. Pag na-approved yun, makukuha ko na yung pera ko sa Paypal. Gumawa din ako ng account sa Elance  at dun sa constant-content dot com. Wala lang trip ko lang.

Gusto ko sana mag-celebrate ng kaarawan sa hospicio, dun sa bahay ampunan. Kaso wala akong pera. Para kasing maganda mag-share ng blessings sa mga bata o kaya sa mga matatanda na walang nag-aaruga. Na-inspire kasi ako sa officemate ko na palaging nagpapakain sa street children tuwing birthday niya. Lugaw at tokwa lang. Ang sarap daw sa pakiramdam. Pero gusto ko pag ginawa ko yun marami akong pera nuh. Kaya nga eto, kaliwa’t kanan yung raket ko. Sumali pa ako sa savvy surveys. Sana lang hindi scam yun.

So, ganito pala ang feeling ng bente syete anyos na babae. Wala naman. Normal lang. Kung nung 26 ako gusto ko kumain ng pan de sal sa umaga, gusto ka pa din ngayon. Teka muna, bibili lang ako ha. Mahirap na baka, maubusan eh …

Dadaa! I’m back with my pan de sal! Busog na agad ako kasi sa daan pa lang pauwi galing bakery nilantakan ko na. kaya kung sakaling nasagasaan ako ng sasakyan, ganito ang magiging headline sa mga tabloids:

“isang bente syete anyos na dalaga, nasagasaan habang kumakain ng pan de sal. patay!”

Hahahaha ang panget! Isa pa ang morbid. Bertdey na bertdey ko eh …

Naisip ko tuloy, ano ba talaga ang ibig sabihin ng birthday na ito sa akin? ANSWER: Wala! Katulad lang ito ng undas na taon-taon dumadating. Naalala ko tuloy yung araw na namatay ang tatay ko. Dumating kami ng kapatid ko sa ospital ng mga bandang alas diyes ng umaga para dalawin siya. Laking tuwa ko dahil sabi ng aunty ko, uuwi na daw siya. Kaya naman naguluhan ako nang ihatid nila kami sa morgue. Naintindihan ko agad yung ibig sabihin ng ‘uuwi na’ pero parang ayaw mag-register sa utak ko. Ayoko maniwala. Sabi nga nila eh in denial stage. Pero nung inalis yung takip na puting kumot, umiyak na kami.

Habang lumilipas ang mga taon na dinadalaw namin ang puntod niya, napapansin ko na nalilimutan din namin yung pakiramdam nung araw na yun. Minsan nga sabi ko sa kapatid ko, parang wala naman jan sa ilalim ng lupa si Daddy noh? Parang wala naman talaga kaming binibisita kundi isang nitso na kupas ang pintura. Pero hindi namin maramdaman na andun talaga siya. Kasi siguro katawang lupa lang naman iyon. Ewan ko. Pero yung best friend ko na namawalan na din ng magulang ay parehas kami ng naramdaman.

Parang ganun lang din ang birthday ko. Habang tumatanda ako, nalilimutan ko na ang tungkol sa mga birthday wishes etc. Parang nagiging pangkaraniwang araw na lang. Gusto ko sanang maging masaya sa araw na ito. kaso lang hindi ko alam kung paano. Ang ideya ko kasi ng “fun” ay mag-internet maghapon. O kaya matulog. Birthday wish ko? Sana makakuha ako ng magandang offer sa odesk …

Katatakutan.

Wala akong personal na karanasan tungkol sa mga multo, aswang, maligno, engkanto, etc. Mabuti na lang dahil takot talaga ako. Pero meron akong alam na kwento na sa palagay ko ay magandang ibahagi. Iba’t iba ang naramdaman ko nung sinabi sa akin ng estranghera ang buhay niya. Nakakalungkot, nakakatakot, nakakaiyak at higit sa lahat ay very inspiring. Hindi ko nga akalain na sa kabila ng masayahin niyang personality ay meron pala siyang mapait na karanasan. Sa palagay ko, hindi ko kakayanin kung ako ang nalagay sa ganoong sitwasyon. Maloloka talaga ako.

Babala: mahaba-haba ang post na ito. Boring pa naman ako magkwento. Kung ako sa iyo, huwag mo nang ituloy basahin. Pero kung mapilit ka … eh … ngayon pa lang magsisi ka na! HAHAHAHA!

Sa San Lazaro Hospital ko siya nakilala. Nagka-tigdas kasi ang pamangkin ko noong Pebrero at na-admit ng apat na araw sa pediatric department. Sobrang down ako nung mga panahon na iyon. AWOL ako sa trabaho, wala kaming pera, tapos dagdag pasakit pa yung mga empleyado ng ospital na nuknukan ng sungit. At higit sa lahat ayoko kasi na nakikita na may sakit ang mga mahal ko sa buhay. Parang nadudurog ang puso ko.

Meron ding tigdas ang baby niya. Nagtataka nga ako sa kanya dahil kahit sinusugitan kami ng mga hari at reyna sa ospital, parang bale wala lang sa kanya. Palagi siyang nakangiti at panay ang kwento. Ka-share namin siya sa kama. Sa public hospital kasi, dalawang pasyente sa bawat kama. Ewan ko ba ba’t pinagdadamot nila yung mga bakanteng kama. Pero ang paliwanag nila eh para in case daw na may dumating na bagong pasyente, ready na. Kawawa tuloy ang mga babies.

Hindi ako yung tipong friendly. Nakakailang ang katahimikan ko kapag nakilala mo ako sa personal. Kaya kataka-taka na panay ang kausap niya sa akin. Siguro dahil siksikan kami sa isang kama kaya no choice siya kung hindi kausapin ako. Ewan ko sa kanya. Nalimutan ko na nga ang pangalan niya. Ang natatandaan ko lang, palagi niya akong inaalok kumain at marami siyang kwento na tinatanguan ko lang. Hindi talaga ako nakikinig, magulo kasi isip ko noong mga araw na iyon.

Pero nakuha din niya ang atensyon ko noong ika-tatlong araw namin sa ward. Ang sabi niya, nami-miss na daw niya ang kapatid niya. Napag-alaman ko na dalawa lang silang magkapatid kaya sobrang malapit sila sa isa’t isa. Lumaki sila na palaging magkasama. Magkabarkada nga daw. Kaya lang noong nagdalaga siya, napagpasyahan niya na lumuwas ng Maynila habang naiwan naman sa probinsiya ang nakababata niyang kapatid. Simula noon, makalipas ang mahigit sampung taon, hindi na sila ulit nagkita. Wala ding sulat, kahit tawag.

Nakapag-asawa at nagkaanak siya dito sa Maynila. Typical na kwento. Mahirap ang buhay. Sabi nga, isang kahig isang tuka. Gustuhin man nyang bisitahin ang pamilya niya sa probinsiya, wala siyang pamasahe. Ang malungkot pa, wala namang cellphone ang kapatid niya sa Bicol kaya paano niya kokontakin? Sabi ko na lang tuloy sa kanya, kapag nagkapera ka, umuwi ka sa inyo. Isama mo ang baby mo, para makilala naman siya ng uncle niya. Pero hindi na pala mangyayari yun. Sa pagpapatuloy ng kwento niya …

Isang araw, nabalitaan niya na namatay sa aksidente ang kapatid niya. Na mahigit sampung taon niyang hindi nakita at hindi nakausap. Iyak siya nang iyak. Gustong-gusto niya na umuwi sa kanila para makapunta sa libing. Ang problema, wala siyang pamasahe at wala ring mautangan. Nagtitinda lang daw sila ng uling kaya wala din siyang ipon. Sabi niya, hindi talaga siya nakapunta. Ipinagpasa-Diyos na lang daw niya ang lahat. Pero binabagabag siya ng konsensiya niya dahil alam niya na namatay ang kapatid niya na may sama ng loob sa kanya.

Isang linggo matapos ang libing, meron siyang naranasan na nakakatakot pero nakapagpabago sa pananaw ko sa buhay. Panaginip lang daw ang lahat pero sa pakiwari niya ay parang totoong nangyari. Sa panaginip niya, natutulog daw silang mag-ina sa bahay. Ewan niya kung ba’t wala ang asawa niya, pero dalawa lang daw sila ng anak niya. Hindi daw siya mapakali.

Waaah! ba’t ba alas-tres ko pa ng madaling araw naisipan isulat ito??? natatakot na ako!!!

Sa umpisa, meron daw sumisilip sa bintana. Hindi niya makilala kung sino dahil gabi at parang anino lang. Tinanong niya kung sino pero hindi sumasagot. Panay lang ang silip. Nagalit na siya dahil sa pakiramdam niya kailangan niyang protektahan ang anak niya. May kutob siya na gustong lapitan ng estranghero ang baby niya. Minura niya at sinabihan na umalis na. Pero panay pa din ang silip sa bintana. Sinisilip ang anak niya. Nagalit na talaga siya. Lumabas siya sa pinto at pinagmumura niya.

Paglabas niya sa pinto may nakita siyang lalaki na ang sama nang tingin sa kanya. Nakasimangot at galit na galit sa kanya. Noong una, hindi niya mamukhaan kung sino. Madilim daw at parang anino lang ang lalaki. Pamilyar ang damit at tsinelas. Pero nagtataka daw siya ba’t nagagalit sa kanya yung mama. Tinitigan niya nang husto at sa wakas ay nakilala din nya ang kapatid niya. Ang nag-iisa niyang kapatid na mahigit sampung taon niyang hindi nakita at nakausap.

Noon siya nagsimulang umiyak at nagpaliwanag kung bakit hindi siya nakapunta sa libing. Humingi daw siya ng tawad. Maya-maya pa ay umaliwalas na ang mukha ng kapatid niya. Nakangiti na daw sa kanya. Pagkatapos noon, ang natatandaan na lang niya ay nilalaro na nila ang baby niya. Ang saya daw nila katulad noong mga bata pa sila. Parang totoong-totoo daw ang panaginip niya. Nilalaro nila ang baby niya at nagtatawanan sila. Makalipas ang ilang minuto, nagpaalam na daw ang kapatid niya. Nakangiti at masaya.

Tulo-sipon pa ako sa kaiiyak noong kinu-kwento niya ito. Oo, nakakatakot, pero punong-puno ng pag-asa. Ang sabi pa nga niya sa akin “Marunong ang Diyos. Yung kapatid ko nga patay na eh, pero gumawa Siya ng paraan para magkaayos kami. Walang imposible sa Kanya. Kaya huwag ka na masyadong isip nang isip. Smile!” Noong sinabi ko naman ito sa kaibigan ko na iba yung religion sabi niya demonyo daw yun, hindi yun ang kapatid niya. Panira talaga yun. Basta ako naniniwala ako sa estranghera. Sana kung nasaan man siya ngayon, mabuti ang kalagayan niya at ng buong pamilya niya.

Sorry kung parang mangangaral ako. Sarili ko kausap ko, hindi ikaw! Hehe Pero kung gusto mo, makinig ka na din sa akin …

Ang problema kasi, palagi ko nalilimutan na hindi Niya ako pinababayaan. Madali akong mawalan ng pag-asa. Madali akong malungkot. Madali akong maapektuhan sa mga walang kwentang bagay. Alam ko naman na marami Siyang magandang plano para sa akin. Sabi nga ng best friend ko “mag-antay ka lang kasi yung regalo para sa iyo, binabalot Niya pa. Sa sobrang ganda, hindi pa tapos until now.” Naniniwala naman ako. Pero yung nga, attitude ako eh. Hindi ako makapag-antay.

Gusto ko sana palitan ang katatakutan ng kapanatagan. Pero bakit parang ang hirap? Kung iisipin ko nga, mas malungkot ang mga naranasan ng estranghera kaysa sa akin. Pero bakit kaya niyang harapin ang buhay na hindi nag-aalala? Bakit ako mag-aalala kung ito lang ang meron ako? Ito ba ang tinatawag na mid-life crisis?

Ayos pala magsulat sa tagalog ano? Para lang akong lasing na kung ano-ano ang sinasabi. Hindi ko na pinag-iisipan kung ano yung sinusulat ko. Basta type lang nang type. Inorasan ko nga eh, 12 minutes tapos ko na yung more than 500 words na post. Samantalang kung english yan, ten years bago matapos! Haha! In fairness, mabilis na pala ako mag-type ngayon. Pasang-awa kasi ako sa typing class namin nung college. Pano ba naman, kulang-kulang yung mga letra sa type writer na pinagamit sa akin.

Gusto ko sana maglagay ng translator sa sidebar ko. Kaso nung sinubukan ko, hindi ko alam kung matatawa ako o maaasar. Muntik na nga mabulunan yung mga kaibigan nung sinabi ko sa kanila ito habang kumakain kami sa Sizzling. Hindi ako magaling mag-english. Pero mas lalo namang hindi marunong ang google translator noh! “Kung ano-ano” ginawa nyang “If what-what,” “Ang arte!” naging “The art!” Pero naisip ko din, sa tagalog pa lang mali na yung grammar ko kaya pag-isinalin sa Ingles eh mali na din.

Pero wala akong pakelam. Nag-iisip nga ako ngayon ng paraan para ibalik sa Ingles ang Manila Street. Sayang ang Page Rank 2 kung matetengga lng ito. Meron akong alam na paraan. Pero tinatamad ako. Una muna dapat makagawa ako ng subdomain para sa paglilipatan ko ng mga tagalog posts ko dito. Meron na akong naisp na title “Minsan, may isang gaga” tapos yung subtitle ko ay “Parental Guidance: kids go away!” Marami kasi akong masamang plano kaya dapat hindi mabasa ng mga kabataan ang blog ko.

Naisip ko din, sana pinanindigan ko na lng na photo blog ang Manila Street. Pwede na sa siguro yung 2 mega pixel na camera. Tutal wala naman titingin eh. Kaso lang dapat mai-submit ko pa din ito sa paid-to-blog sites. Syet, 5:41 AM na pala, malapit na silang magising, ako matutulog pa lang. Sabi ng kapatid ko, ang laki na daw ng eye bugs ko. Pero hindi pa naman ako masyadong inaantok eh. Na-inspire pa nga ako magsulat ng kwentong pambata. Napadaan kase ako sa National Bookstore at marami akong nakitang children’s books. Naisip ko, kaya ko din magsulat ng ganito. Wala lang, mayabang lang ako. Feeling lang.

Naalala ko tuloy yung kakilala ko. Sabi ba naman nya sa akin: “ayoko talaga sa mga taong walang pangarap sa buhay. Alam mo yan!” Sa isip-isip ko naman “huh?! pano ko malalaman? eh now mo lang sinabi??!” nakakatawa sya noh? Isa pa syang feeling. Sana magsalita sya ng ganyan kapag successful na sya. Pero wala din akong pakelam, buhay nya yan eh. Ang mahalaga sa akin ngayon ay kumita sa mga blogs ko at may mag-hire naman sa akin na matino sa odesk. Hay lapit na birthday ko. Batiin nyo ako para hindi ako masyadong malungkot. Thanks!

Ilang araw na ang lumipas, meron akong nadaanan na poster sa kalye. Ang sabi

“Babae, tagumpay ng bayan.”

Bigla ko tuloy naalala yung blog na nabasa ko pero nakalimutan ko na kung anong title, sorry. Ayon sa may-akda sa mga bansang arabyano daw, kailangan munang maikasal ang isang babae sa isang lalaki bago siya makaramdam ng pagmamahal dito. Uso kasi sa kanila yung arranged marriage. Itinuturing nilang imoral kapag ang isang dalaga ay nagkagusto sa isang lalaki pero hindi naman siya kasal dito. Naisip ko tuloy parang ang weird naman ang kultura nila. Hindi naman sa naiinis ako sa kaugalian nila, pero parang ganun na nga. Kung ako kasi ang tatanungin ninyo, dapat ipakagat sa mga pulang langgam kung sino man ang may pakana ng ideya na yan!

Hayaan ninyong ibahagi ko ang mga kaganapan sa bahay namin dalawang linggo na ang nakararaan. Maraming bisita, may handaan, may sayawan, ewan kung bakit. Birthday yata ng kaibigan ng nanay ko at nag-suggest na sa bahay namin idaos ang kasayahan. Ayos lang sana kasi minsan lang naman. Ang problema, nainis ako sa isa sa mga kaibigan ng nanay ko. Sabi ba naman:

“Dalaga pa pala ang anak mo? Pag-asawahin natin sila ng anak ko! Binata pa yun!”

Marami pa siyang sinabi pero hindi na ako nakinig. Ang totoo, pangalawa na siya sa nag-suggest ng ganyan sa nanay ko. Mali ba na mainis ako? Okay, kahit ano pa sabihin ninyo, basta inis ako. Bakit, ano ba ang palagay niya sa pag-aasawa? Ganun lang kasimple? Tapos sasabihin niya sa nanay ko walang trabaho ang anak niya?! Hindi naman sa nanlalait ako pero parang ganun na nga, ayoko sa walang trabaho. Sorry. At hindi lang yun, hindi ako pabor sa arranged marriages. Kahit tumanda pa akong dalaga, huwag naman sana. Alam mo ba kung ano ang sagot ng nanay ko?

“Kung saan masaya ang anak ko, walang problema sa akin”

Kaya para sa post ko ngayon na dapat nung nakaraang nakaraang sabado ko pa sinulat, BA. Ipinagmamalaki ko na babae po ako kahit 32 Cup A lang ang beauty ko Nirerespeto ng pamilya kung ano man ang desisyon ko, sinusuportahan sa mga ambisyon at pangarap, at may karapatang pumili ng gustong makasama sa buhay. At higit pa sa mga yan, may trabaho at hindi aasa sa iba para mabuhay.

Nakakaaliw pala talaga magkaroon ng sariling laptop. Marami akong natututunan. Dati hindi ko alam kung anong yung operating system. Hindi ko nga alam na Windows XP pala yung ginagamit namin sa trabaho. Ngayon ako pa mismo ang nag-install ng Windows 7 Ultimate sa laptop ko. Kaso lang hindi ako sure kung compatible kasi masyadong advanced na pala yung version na ito ng Windows. Pero so far, wala namang problema, gusto ko pa nga palitan ulit ng Linux. Ang arte! Hindi huwag na lang siguro, baka masira ko pa ito, sayang bagong-bago pa naman.

Dati ginagabi ako ng uwi nung nagre-rent pa lang ako. Hindi lang basta gabi, umaga na! Alam ko naman na delikado pero malakas talaga loob ko eh. O sabihin na nating gaga talaga ako. Tsaka sayang naman 15 pesos per hour lang kapag gabi. Pinapagalitan nga ako ng nanay ko. Sabi pa ng kapatid ko, meron daw na-rape na dalagita dun sa may tulay, kung saan ako dumadaan pauwi. Tinapon lang daw yung katawan sa ilog. Kaya tigilan ko na daw yung bisyo ko kung ayaw kong mangyari sa’kin yun. Naisip ko, kawawa naman yung dalagita Demonyo yata yung gumawa nun hindi tao.

Mga dalawang beses kasi na umuwi ako ng alas-tres ng madaling araw. Sinisingil ako ng mahal ng tricycle driver kaya sabi ko huwag na nga maglalakad na lang ako. Nagtyaga nga ako mag-internet ng gabi para ma-avail ko yung 15 per hour tapos sisingilin nya ako ng 70. Eh di ganun din yun, hindi pa din ako nakatipid! Medyo malapit lang naman kaso madilim at nakakatakot talaga dun sa may tulay. Takot ako sa mga mumu pero sa mga ganitong pagkakataon, mas nakakatakot ang buhay.

Meron akong nakitang mama na sinusundan ako ng tingin. Siguro mga mahigit kwarenta na siya. Imagine, isang mid-twenties na dalaga naglalakad sa kalye, ala-tres na madaling araw, walang kasama, walang kalaban-laban. Ayokong isipin ang mga pwedeng mangyari, lalo na at sa Tondo kami nakatira. Delikado. Pero hindi talaga ako prone sa mga masasamang tao kahit kailan eh. Wala naman siyang ginawa sa akin, tiningnan lang talaga ako. Kaya thank you talaga kay Lord!

Tapos ngayong hindi ko na kailangan mag-rent, sobrang tamad ko naman. Dati ang sipag kong pumunta sa computer shop pero ngayon magpapa-load lang ng broadband ang tamad ko pa. Tsaka nanghihinayang din ako. Ten pesos per half an hour, parang nag-rent din! Ang mahal di ba? Kung nag-post paid na lang ako 999 a month unlimited na. Ang tanga ko talaga. Sana plan na lang kinuha ako. Pero di bale, at least may laptop na ako. Malaking bagay na din ito kasi hindi ko na kailangan magpagabi sa daan

Sabay nga kami kumuha ng officemate ko ng laptop. Dell Inspiron sa kanya, sa akin naman HP Compaq. Mas mahal ng 3k yung pinili ko pero sabi nya mas magandang brand daw ang Dell. Matibay daw kasi ang Dell. Ganun pala yun? Ang habol ko lang naman kasi yung 500 GB hard disk. Yun lang. Pero yung graphics nito, wala, mababa. Sabi ko nga sa kaibigan ko, yes! pwede akong maglagay ng maraming games dito tulad ng Resident Evil 5, Ironman 2, Plants vs. Zombies, etc. Pinagtawanan pa tuloy ako. Hindi daw pasado yung laptop ko sa minimum system requirements. Hay! Disappointed tuloy yung kapatid ko, mahilig kasi sya sa games. Promise ko na lang, bibili kami desktop.

Kulay purple nga pala yung sa officemate ko, sa akin kasi black lang. Ang cute ng purple! Pero ok na ako sa black. Kapag nagkapera ako ng madami bibili ako ng HP Pavillion na bulaklakin. Gusto ko talaga malaking HD, yun kasi 1TB! 8GB DDR3 pa kaya madami talaga akong pwedeng i-install. Ayoko ng MacBook, ang panget … Joke! Gusto ko din yun! Pero tsaka na lang kapag meron na akong sariling bahay at lupa. Ang weird naman kung meron akong mac tapos ang inuuwian ko iskwater haha! Gusto ko nga bahay muna bago laptop pero magandang investment din ito. Pwedeng kumita sa blogging. Hindi naman sa magaling akong mag-blog, kumbaga eh, may talent! Nyahahaha!

Sana talaga kumita din ako sa mga blogs ko kasi pinagpaguran ko din isulat yung mga post kahit walang sense. Kumita din naman ako small time lang pero ang gusto ko kasi syempre big time. Kaya nga susubukan ko mag-concentrate ngayong may laptop na ako baka sakaling maka-experience din ako ng 17,000 dollars a year katulad ng nakilala kong blogger. Sayang nga hindi ko na ma-search yung blog nya.

Tapos gusto ko din maging freelance writer. Ang sarap siguro ng feeling na maging contributor sa isang online magazine. Parang wow! I’m so great! Hehe. Pero parang wala akong talent dun. Dapat kasi meron akong isang topic na alam na alam. Pangarap ko nga magkaron ng travel blog eh. Gusto ko kasing pumunta sa iba’t ibang lugar tapos isusulat ko yung mga naranasan ko, mga nakita ko, mga nakilala ko, mga kinain ko, etc. Gusto kong pumunta sa Tokyo, Sydney, Chicago, Manchester, Prague, Salzburg, Korea, at syempre sa Paris!

Yung mga kaibigan ko ng high school, niyaya akong mamundok. Kaso tamad ako at isa pa wrong timing masisira yung budget ko. Pero maganda din yun. Nature tripping. Gusto ko nga Boracay. Kapag nagkapera ako dadalhin ko sa Boracay ang pamilya ko. Pero ang pinaka pangarap ko talaga, makita yung mga bansang moderno. Ilang beses ko nga pinanood yung Rush Hour 3 nung bata pa ako tsaka last week inulit ko pa. Aliw na aliw kasi ako sa location, Paris. Ang ganda. Ang cute din ni Jackie Chan. Gusto ko yung accent nya kapag nag-i-english.

Ang totoo nyan hindi ko naman binili itong laptop na ito. Gadget loan lang ito sa office. Dati ayoko kumuha kasi ayokong mabawasan yung sahod ko. Nung December dapat kukuha na ako kaso nanghihinayang talaga ako sa pera. Parang naisip ko kasi sanay naman ako mag-rent. Tapos na-inspire ako sa mga online friends ko na freelance writer. Pangarap ko yun! Kapag binigay sa akin ni Lord yun magiging masaya talaga ako. Pero kung seryoso akong maging freelance writer, kelangan ko ng computer. Kaya ito meron na, english ko na lang ang problema. Need ko pa improve yung writing skills ko kung meron man.

Ah ano pa ba? Gusto ko din magkaron ng sariling business. Pangarap ko makapag-franchise ng Zagu. Magkano kaya yun? Siguro ang mahal nun. Naisip ko dapat magsimula ako ng maliit. Pero parang ayoko. Nung college ang taas ng grade ko sa Business Proposal, 1.25. Kaso iba naman sa totoong buhay, wala akong kapital. Yung business plan naman kasi na ginawa ko nun, assuming na meron akong 1 Million na budget, kaya hindi makatotohanan. Tsaka ayoko. Gusto ko franchise. Zagu! Zagu! Zagu! … Hay, sana makaipon ako ng malaki sa pagba-blog. Para yun na lang ang magiging kapital ko.

Pero alam mo ba? Naniniwala ako na ang tagumpay ng isang tao ay nasa kamay ng Diyos. Oo kailangan magsikap, magpursige, magtyaga, pero higit sa lahat, kailangan ng tiwala sa Kanya. Ang pananaw ko kasi sa buhay, lahat ng meron ako biyaya lang Niya. Hindi dahil magaling ako, hindi dahil nagsikap ako, basta lang sa palagay ko, gusto lang Niya talaga sa akin ibigay kaya nakuha ko. May nagsabi nga sa akin, wala daw sa personality ko ang mag-abroad. Masyado daw kasi akong mahiyain, hindi ko daw kakayanin ang diskriminasyon sa ibang bansa. Hindi na lang ako nagsalita, pero sa loob-loob ko, hindi rin, may tiwala ako. Sabi nga ni Queen Esther:

“You know what I like most about the story of David versus Golliath? … David won not because he fought well, but because he BELIEVED well”

Nakaka-inspire talaga yung linya na yun di ba? Naluha nga ako eh. Try mo kaya panoorin yung One Night with the King. Ako kasi yung tipo na walaaaaaaaaang ka-talent talent! Pero naniniwala ako na may maganda Siyang plano para sa akin. Kaya eto, masaya pa din ako in spite of everything.

Sa ngayon, wala pa akong pera para mag-travel. Hindi pa din ako freelance writer. Hindi ko pa afford mag-franchise ng Zagu. Wala pa akong opportunity para mag-abroad. Sa madaling sabi, puro plano pa lang ang lahat. Drawing pa lang. Malapit na akong mag-27. Syet. Sana naman bago ako mag-trenta makapag-franchise na ako ng Zagu. Pamahal kasi ng pamahal yun eh. Yung sa pagiging freelance writer naman kinakabahan ako, kulang pa ako sa english. Pero marami akong ideya! Tapos yung tungkol naman sa pagta-trabaho sa ibang bansa, hindi ko pa alam kung paano ko tutuparin yung pangarap na yun. Yung pamamasyal naman sa iba’t ibang lugar mahuhuli talaga yan kasi syempre dapat may kaperahan ako. Pero kahit 80 years old na ako tutuparin ka pa din mga pangarap ko.

So yun, plano pa lang lahat. Ang kapal nga ng mukha ko ikwento pa yung mga pangarap ko dito. Parang ang yabang ng dating. Ambisyosa dapat ang maging title ng blog na ito hindi Manila Street. Wala lang, gusto ko lang kasing isulat yung mga tumatakbo sa isip ko ngayon. Sabi kasi nila parang wala daw akong pangarap sa buhay. Sa nakikita kasi nila tumatanda ako na ganito lang. Samantalang yung mga ka-edad ko daw ang dami nang nagawa, madami nang narating. Kaya gusto ko lang sanang i-remind yung sarili ko na hindi totoo yung mga sinasabi nila. Meron akong pangarap. Meron akong plano. At higit sa lahat, meron akong laptop! Actually, yun talaga ang pinupunto ko dito eh. Meron na akong laptop! Yun yun eh! Ha ha ha.

Ayaw ko talaga pumunta, sa totoo lang. May kutob ako na mapapahiya na naman ako gaya ng dati. Pero asar talo talaga ako dito kay M. Basta na lang nag-text na aantayin niya ako sa SM Manila 10:30 AM nung nakaraang Sabado. Hindi ko naman akalain na sa Bulacan na pala ang tuloy namin. Sabi ko nga sa kanya “hoy wala akong dalang pera!” kaso sila na daw ang bahala kaya wala na din akong angal. Tsaka, gusto ko din naman silang makasama, na-missed ko nga sila eh.

Kauuwi lang ng isa sa mga kaibigan namin galing ibang bansa at nagyaya sila ng get-together para magkabalitaan daw. Ayos lang naman sa akin pumunta, wala naman akong tinatago at mas lalong wala akong dapat ikahiya. Bakit nga ba ayoko pumunta? Wala lang, tinatamad ako ipaliwanag ang buhay ko sa kanila. Palagi kasi akong “caught off -guard” sa mga tanong nila. Yun kasing mga gusto nilang solusyunan ko sa buhay ko, yun yung mga bagay na hindi ko pino-problema.

Gusto ko lang sila makasama pero ayoko sila maka-kwentuhan. Kaso kahit anong iwas ko na sa akin mapunta yung topic, hindi pwede. Ilang na ilang na nga ako eh. Alam mo ba yung pakiramdam na … hindi ko alam kung paano ipapaliwanag. Sa palagay ko sa buong mundo ako lang ang nag-iisang tao na nakakaranas ng ganito. O kung meron man, hindi niya iniinda dahil strong ang personality niya. Iba kasi ang ugali ko, mahirap maintindihan. Siguro nga nasa akin ang problema.

“bakit wala ka pa ding boyfriend? kelan ka pa mag-aasawa? baka tumanda ka na nang paurong nyan! mag-asawa ka na!”

Naiinis ako. Hindi naman siguro porke wala pa sa plano ko ang pag-aasawa, tumatanda na ako nang paurong. Sa palagay ko nga mas nag-mature pa yung personality ngayon. Dati sabi ko dapat pag 25 na ako meron na akong asawa at buntis na din ako. Ngayon, malapit na akong mag-27 napag-isip-isip ko na ang tanga ko pala. Hindi ganun ka-simple ang pag-aasawa. Marami pa akong personal na pangarap na gusto ko pang tuparin. Hindi ko sinasabi na tanga yung mga nag-asawa nang maaga, siguro kasi yun ang magpapasaya sa kanila.

Ako? Hindi ako magiging masaya kung mag-aasawa ako ngayon. Una, nung namatay si Daddy, ako ang tumayong bread winner sa pamilya. Mahigit apat na taon yun. Kaya ngayon pa lang ako halos nakakabili ng para sa sarili ko. Ngayon ko pa lang nae-enjoy ang buhay na walang iniisip. Parang napaka-unfair naman kung pagkatapos ko asikasuhin ang pamilya ko kukuha agad ako ng ibang aalagaan. Paano naman ako? Gusto ko muna pagbigyan ang sarili ko. Kahit boyfriend ayoko muna. Masama ba yun?

Pangalawa, eh sa wala pang dumarating. Anong magagawa ko? Kahit sino na lang basta magkaron? Ganon? Adik pala sila eh. Meron man dumarating, hindi ko naman gusto. Yung gusto ko hindi naman ako gusto. Ewan ko ba. Pero ayoko problemahin yun. Basta ganito lang muna ako. Masaya ako, bahala sila sa buhay nila. Kung naiinis sila dahil single ako, wala akong magagawa. Sinasabi nila, gusto lang nila akong maging masaya, pero ang dating sa akin, iniinis lang nila ako.

“bakit hindi ka pa umaalis sa trabaho mo? ang tagal mo na dyan ah! magkano sahod mo? yun lang after 5 years?! mag-resign ka na! marami pa ibang kumpanya. sayang lang ang panahon mo dyan. mag-abroad ka. kung wala kang pera, mag-agency ka para sagot nila pamasahe at tutuluyan mo. dapat nga yung mga ka-edad mo ang nag-a-abroad. baka naman after 10 years nandyan ka pa din ha!”

Nangingilid na yung luha ko sa mga sinabi nila. Sensitibo kasi yung topic na yan. Sino naman ang nagsabi na ayoko umalis sa current job ko? Gusto-gustong ko din naman mag-abroad katulad nila kaso wala akong pagkakataon. Sabi pa nila naiinis daw sila sa mga taong walang pangarap. Sinong nagsabing wala akong pangarap? Marami kaya akong pangarap! Hindi ko lang pinagkakalat dahil feeling ko kapag hindi ko natupad yung mga ambisyon ko, dobleng sakit kapag nalaman nila na failure ako. Pero hindi ko din pino-problema yang pag-a-abroad. Darating din yan, in His time. Naiiyak lang ako kasi ganun pala kaliit ang tingin nila sa akin.

Ang problema kasi sa akin masyado akong idealistic. Palagi ko na lang iniisip na darating din o kaya ibibigay din Niya kaya siguro tumatanda na lang ako nang walang nangyayari. Pero hindi rin. Marami din akong mga pagsisikap, hindi lang nila alam. Kung magsalita naman sila … Minsan nga nakakapagod na din. Parang hindi talaga para sa akin ang umasenso. Para kasing walang nangyayari kahit anong pagtityaga ang gawin ko. Pero ayoko naman mawalan ng pag-asa. Yun na lang ang meron ako eh.

Naisip ko lang, parang nakaka-guilty naman magsulat ng ganito tungkol sa mga kaibigan ko. Hindi naman sila masamang tao. At alam ko din na may katwiran sila. Kaya lang hindi ko maiwasang mainis. Parang ayoko muna silang makita. Siguro sasabihin ng makakabasa nito, ang sama ko pero sa palagay ko, ayoko na silang makita kahit kailan. Pwede siguro, kapag ok na ang lahat. Hindi dahil magiging mayabang na ako pag successful na’ko, ayoko lang na may masabi pa sila.

Sa tuwing nakakakita ako ng mga kakilala sa kalye, sa palengke, sa mall, o kahit saan pa, iniiwasan ko na makita nila ako. Wala lang. Ayoko lang bumati. Weird di ba? Pero oo pinapanindigan ko na ayokong bumati. Hindi dahil mayabang ako kung hindi dahil nahihiya lang talaga ako. Isa pa, hindi ko rin alam kung ano ang sasabihin depende na lang kung close ko talaga yung tao. Hindi rin ako tumitingin sa mata dahil takot ako dun sa tinatawag na hipnotismo, kung totoo mang may ganun.

Kaya ayun, napahiya pa tuloy ako sa LRT nung isang araw. Kasabay ko pauwi si M. Pasado alas otso na ng gabi kaya maluwag na sa LRT, maraming bakanteng upuan. Pagpasok pa lang namin namataan ko na ang isang pamilyar na mukha. Pero hindi ko maalala kung saan ko siya nakilala. Shushwal, iniwasan ko agad ng tingin. Pero huli na ang lahat dahil isang sulyap lang nya sa akin binati na agad ako. Nakakailang, tanda niya pa yung pangalan ko pero siya hindi ko na maalala! Napasubo na ako kaya binati ko na syempre, magpapanggap pa ba ako?

Ako: uy! kamusta?

Sya: ayos lang, sino yang kasama mo?

Ako: ay oo nga pala. M si … Ellen. Kaibigan ko sa …

Sya: hoy hindi! hindi ko sya kaibigan hahaha! joke! oo kaibigan tayo di ba? Vargas apelyido mo di ba? o sabi ko na close tayo eh! hahaha!

Ako: san ka nagta-trabaho (iniiba ang usapan)

Sya: wala! wala akong trabaho, isa lang akong dakilang tambay hahaha! nag-asawa ka na?

Ako: wala pa ikaw?

Siya: ikaw talaga gaya-gaya ka! haha ayoko pa nuh! problema lang yan hahahaha!

Ako: hehe

Maya-maya pa, bumaba na sya sa Sta. Cruz Station. Kaswal naman na nagpaalam. Hiyang-hiya ako. Mali yung nasabi kong pangalan nya. Aileen hindi Ellen! At hindi ko siya kaibigan, schoolmate ko lang siya sa PLM. Hay! Nakakahiya talaga! Magpapakilala na lang mali pa. Malamang nainsulto siya. Kilala nya pa ako tapos siya hindi ko na kilala. Hay, nakakahiya!Habang nasa jeep naman kami ni M:

Ako: bakit? para saan ba?

M: wala, para ano …

Ako: para?

M: paraaa …. para ano

AKo: paraaa … ?

Driver: para? may baba?

Kami: hindi po! wala po! Eink …

A as in Alam ko po hindi Sabado ngayon, pero pagbigyan niyo na ako HAHA! Mas marami kasi akong ginagawa kapag Sabado at Linggo kaya malabo na makapagsulat ako para sa mga blogs ko. Katatapos ko lng mag-register kay Mister Linky at sa totoo lng wala akong maintindihan Para saan ba yun? Sa titik A Aaminin ko ang hirap nitong meme na ito ayoko kasi maglagay ng piktyur mwahahaaha! Pero dahil wala naman akong maisip na madaling isulat, meron pero masyadong personal, sasali na lng ako sa masayang pakulo ni Miss Ruthi. Hehe. Pero ano nga ba ang pinagmamalaki ko bilang Pinoy na nagsisimula sa titik A? Mmmmm.

Para sa letrang A Awit. Pinagmamalaki ko na maraming magandang awitin dito sa Pilipinas. Lalo na yung mga awit para sa pag-ibig. Ang gaganda talaga. Tulad nito:

Hanggang

Ilang ulit mo nang, itinatanong sakin
Kung hanggang saan, hanggang saan, hanggang kailan,
Hanggang kailan mag tatagal,
Ang aking pag mamahal,

Hanggang may himig pa akong naririnig,
Dito sa aking daig-dig
Hanggang may musika akong tinataglay,
Ika’y iniibig

Giliw wag mo sanang isiping
Ikaw ay aking lilisanin,
Di ko magagawang
Lumayo sayong piling
At nais kong malaman mo
Kung gaano kita kamahal

Atin-atin lang ito ha. Noong bata pa ako, nangarap din akong maging composer. Mabuti na lng at maaga kong napagtanto na wala akong talent. Wala lng ma-share lang

Hindi ko alam kung mahina lang talaga ang loob ko o baliw lang talaga ako. Noong nakaraang taon kasi, nagkaron ng internal hiring for a higher position sa kumpanya namin. Ang maganda dito, back to square one lahat ng gustong mag-apply kaya may chance ako. Hindi na nila sisilipin kung sandamakmak yung tardiness ko sa records. Equal opportunity para sa lahat, ika nga. Gustong-gusto ko mag-apply. Pangarap ko talaga maging Production Editor (isa sa napakarami, ambitious nga eh!).  Ang problema nahihiya akong ipaalam sa lahat, lalo na sa superior ko, na gusto ko ng improvement. Na ayoko maging rank and file employee for the rest of my life. Kaso hindi ko talaga ma-express. Para bang napakalaking kasalanan pag nalaman nila na naghahangad ako ng mas mataas. Ewan ko ba. Mahiyain lang siguro talaga ako. Pero hindi ako nahihiya dahil wala akong kumpiyansa sa sarili. Sa totoo lang, naniniwala ako na kaya ko yun base sa work experience at training ko. Nahihiya ako dahil alam ko na hindi sila bilib sa kakayahan ko (drama!).

Makalipas ang isang taon, March 2010, nagkaron ulit ng internal hiring for the same position. Gustong-gusto ko ulit mag-apply pero dinaga na naman ako. Mabuti na lang meron akong mga kaibigan na todo suporta sa mga pangarap ko sa buhay. Kaya ayun, lumakas din yung loob ko. Natatawa nga ako sa sarili ko nung binigay ko yung letter of intent. Uwian namin ng 6PM pero 8PM ko pa nasabi sa big boss. Tatlong beses pa akong umatras. Kulang na lng itulak na ako ng kaibigan ko. Sabi pa nya “pag hindi mo pa binigay yan hindi na talaga kita kakausapin!”

Ako: Ma’am busy ka po? (obviously busy talaga siya kaya nga nag-extend)

Boss: Hindi naman. Bakit ano yun? (nakangiti)

Ako: kasi po gusto kong magpasa ng … ganito (sabay abot ng letter of intent, iiyak na)

Boss: Ah oo. Walang problema. Sana kanina mo pa binigay para ma-schedule ka na ng exam Bukas na lng ito.

Ako: Ayos lang po. Thank you.

Grabeh. Yun lang pala sasabihin nya. Kung ano-ano na kasi na-imagine ko. Hehe. So ayun, natapos na yung pinakamahirap na parte. Yung exam kasi at interview hindi ako natatakot dun. kahit hindi makapasa basta ang mahalaga, sumubok kesa hindi na talaga.

Dahil sa kaartehan ko at pagiging trying hard, ambitious ba, ay pinagpilitan kong magsulat sa wikang ingles kahit hindi naman talaga ako matatas magsalita nun. Ayan tuloy, makalipas ang 10 buwan mula ng ginawa ko itong blog na toh, wala pang sampu yung nasusulat kong posts nyahahaha!. Mukhang hindi pa aabutin ng first anniversary eh matsutsugi na! Pahirapan talaga yung pagdedesisyon ko kung gagawin ko ng tagalog ito. Pero matapos ang limang minutong pag-iisip at pagmumuni-muni, napagpasyahan ko na tagalog na lng ang mga isusulat ko dito. Basta yung tatlong iba pa, english yun! Mi hindi ko nga matandaan kung saan ko nakuha yung pamagat nitong Manila Street. Buset. Basta nung bumili ako ng domain ay nagpapasa ako ng resume sa Jobstreet nun kaya bigla ko na lng naisip “ay ako din gusto ko merong street” kaya ayun. Wala lang, naisp ko lng. At tsaka, mabuti na din siguro ito, at least meron akong isang blog na hindi ko pwede i-submit sa PPP mwahaha! Baka naman masyado na akong yumaman nyan, wag ganun HIHIHI! Alam ko na, lalagyan ko na lng ng widget na language traslator dun sa sidebar. Meron na akong nakitang ganun sa ibang blog eh. Tsaka, parang wala namang nagbabasa nitong mga kasulatan ko dito kaya ayos lng kahit anong maisipan kong ilagay dito. Para mas masaya, iku-kwento ko na lng yung buhay ko simula nung pinanganak ako hanggang sa maging tao ako. Parang evolution ba HAHAHA! Ayan siguro naman makakapa-post na ako nang mas marami nito. Hindi ko na kelangang pag-isipan yung grammar at spelling, toinks! Sa totoo lng kasi, duguan na yung utak ko dun sa iba kong blogs! At least ngayon, tanggap ko na. Hindi ko kayang makipagsabayan sa mga friends kong bloggers